NAREB-president spreekt over PLN’s en de geschiedenis van MLS-uitsluiting

Het afgelopen jaar is de vastgoedsector verwikkeld in een fel debat over particuliere noteringsnetwerken, de consolidatie van meerdere listingservices (MLS) en wie het laatste woord heeft over hoe advertentiegegevens worden weergegeven en gedistribueerd.

DOE HET INMAN INTEL INDEX-ONDERZOEK

Voor Ashley Thomas, voorzitter van de National Association of Real Estate Brokers, is er een belangrijk stukje context dat vaak over het hoofd wordt gezien: tientallen jaren van discriminatie die zich in elk facet van onroerend goed heeft gegrift – wat heeft geleid tot een zwakkere toegang tot hypotheken en financiële hulp, een achterblijvende huizenprijsstijging, aanhoudende beoordelingsbias en een steeds groter wordende kloof in het eigenwoningbezit.

“Gedurende de eerste 70 jaar van de georganiseerde vastgoedsector hadden we een [listing system] dat was niet inclusief”, zei hij. “Vooral zwarte mensen hadden geen toegang tot die lijst, dus we begrijpen heel goed wat het betekent om aan de buitenkant te staan ​​en te proberen binnen te komen… We zeggen niet dat discriminatie of redlining de bedoeling is. [of PLNs]maar het is de uitkomst. En die uitkomst kan niet worden ondersteund.”

Thomas zei dat de feestdagen van juni en 4 juli het perfecte moment zijn om de historische context achter veel van de gesprekken die vandaag de dag centraal staan, te bespreken – en aan te pakken – zoals de betaalbaarheid van woningen, kunstmatige intelligentie en het behoud van een transparant systeem met meerdere lijsten. De NAREB-president zei dat beide feestdagen herinneringen zijn aan de strijd van zwarte Amerikanen voor vrijheid en gelijkheid, die, zei hij, altijd toegang tot onroerend goed omvatte.

Zwarte Amerikanen creëerden steden en gemeenschappen ondanks een litanie van gebroken beloften – waaronder een mislukt Reconstruction Era-programma dat sommige tot slaaf gemaakte families eeuwenlang zonder betaling eigenaar zou hebben gemaakt van het land waarop ze werkten.

Segregationistische wetten maakten het streven naar gelijkheid nog ingewikkelder, waarbij zwarte Amerikanen elk facet van hun openbare leven onder controle kregen, van de scholen waar ze naar toe konden gaan, de restaurants waar ze konden eten en de buurten waarin ze huizen konden kopen.

De Fair Housing Act en de Civil Rights Act veranderden het speelveld voor zwarte Amerikanen en vele andere minderheidsgroepen; Thomas zei echter dat discriminatie zich nog steeds een weg baant door de Amerikaanse samenleving – vooral in de vastgoedsector.

“Ik geloof in de American Dream, namelijk eigenwoningbezit. Het is de sleutel tot wat we als organisatie doen en hoe we verder gaan. Maar in 2026 hebben we nog steeds financiële instellingen die beboet en gestraft worden voor redlining”, zei hij. “Nu we Juneteenth ingaan en we de viering van het 250-jarig bestaan ​​van Amerika ingaan, is het een tijd om de barrières te herdenken die nog steeds bestaan. Ik denk dat het echt tijd is voor onze wetgevers, onze praktijkmensen en de industrie om deze kwesties heel serieus aan te pakken.”

Thomas zei dat het bestrijden van discriminatie een inspanning op meerdere fronten is, waaronder het aanpakken van de betaalbaarheid van woningen, toegang tot hypotheken en financiële hulp, het bouwen van rechtvaardige technologiesystemen en het in stand houden van een transparante dienst voor meervoudige lijsten (MLS), die volgens hem de sleutel is tot het handhaven van eerlijke huisvesting.

“Hoe meer tijd er verstrijkt en we discriminerend beleid en systemen in stand laten, hoe kleiner de kansen voor de zwarte gemeenschap worden”, zei hij. “De kloof in welvaart en woningbezit zal steeds groter en groter worden. We moeten dit nu aanpakken.”

Het volgende gesprek is aangepast voor lengte en duidelijkheid.

Inman: Bedankt dat je me vanochtend wat van je tijd hebt gegeven. Ik heb over u en uw vastgoedreis gelezen, maar ik zou nog steeds graag meer willen weten over uw ambtstermijn als leider bij NAREB. Wat is jouw missie?

Tomas: Absoluut. Ik zit al zo’n 27 jaar in de branche. Ik begon met onderhoud en origination, waarbij ik echt probeerde gezinnen te helpen hun reis naar huisbezit op de goede weg te beginnen, meer dan dat ik ze aan de achterkant probeerde te helpen als ze probeerden hun huizen te redden van faillissement of zoiets. Ik ben al ruim zestien jaar lid van NAREB en ik heb de ongelooflijke kans om de komende twee jaar als nationaal president te fungeren. Ik trad op 25 augustus in functie.

Er gebeurt momenteel veel in de branche, vooral op het gebied van MLS-consolidatie, particuliere listingnetwerken en wie uiteindelijk de listinggegevens beheert. Wat is de mening van NAREB over MLS-consolidatie en PLN’s? Wat laten de gegevens zien over PLN’s en welke invloed deze vandaag de dag hebben op zwarte consumenten?

Ons standpunt is heel duidelijk. Transparantie is eerlijke huisvesting. Doen [PLNs] een risico vormen voor zwarte kopers, zwarte verkopers en zwarte agenten? Absoluut. Daar hoeven we niet over te speculeren.

Zillow had een geweldig rapport dat afgelopen november uitkwamwaar ze de omgeving van Chicago bestudeerden. In meerderheidsblanke buurten was de kans ruim twee keer zo groot als in zwarte buurten om privévermeldingen te hebben. Ik denk dat het een onbedoeld gevolg is, maar in dit technologietijdperk moeten we heel voorzichtig zijn met onbedoelde gevolgen.

We zeggen niet dat discriminatie of redlining de bedoeling is [of PLNs]maar het is de uitkomst. En die uitkomst kan niet worden ondersteund.

Dat doet me denken aan een artikel dat ik in 2021 schreef over pocketvermeldingen, destijds de populairste term. En de experts die ik interviewde legden uit hoe onze markt, ondanks de opkomst van eerlijke huisvesting, nog steeds wordt beïnvloed door tientallen jaren van discriminerend vastgoedbeleid.

Wat moeten agenten volgens jou begrijpen over de geschiedenis van dit beleid, terwijl zij beslissen hoe ze de aanbiedingsopties die worden aangeboden, moeten benaderen?

Als we het hebben over privé-vermeldingen of interne makelaarsvermeldingen, dan moeten we echt naar de geschiedenis van ‘The List’ kijken.

Gedurende de eerste 70 jaar van de georganiseerde vastgoedsector hadden we een [listing system] dat was niet inclusief. Vooral zwarte mensen hadden geen toegang tot die lijst, dus we begrijpen heel goed wat het betekent om aan de buitenkant te staan ​​en te proberen binnen te komen, en ik denk dat dit vandaag de dag wordt herhaald door middel van technologie.

Er waren veel kansen die onze gemeenschap niet kon benutten, en de gevolgen zijn nog steeds voelbaar. De gevolgen zijn de strijd om generatierijkdom op te bouwen en het verlies van eigen vermogen. Dit is een goed moment om hierover te praten, vooral nu we Juneteenth naderen en vieren wat die feestdag betekent.

We hadden mensen die niet wisten dat ze vrij waren (Leer hier meer over de geschiedenis van Juneteenth) En tientallen jaren lang werden zwarte verkopers en kopers buitengesloten van een lijst waarvan ze niet wisten dat die bestond. Er zijn dus enkele parallellen waar we heel veel in investeren om ervoor te zorgen dat ze niet bestaan.

Dus nogmaals: transparantie betekent eerlijke huisvesting. Hoe transparanter je kunt zijn, hoe beter het is voor alle betrokken partijen.

Wat staat er op het spel voor zwarte vastgoedprofessionals? Welke invloed hebben consolidatie en de sterkere beweging richting PLN’s op hen?

We zijn niet echt gefocust op consolidatie, of het nu 800, 500, drie of één is. Het gaat er echt om wie het systeem controleert en onder welke voorwaarden, toch? Is het een individuele makelaardij die het systeem controleert en veel onafhankelijke makelaars verdringt? Ongeveer 70 procent van ons lidmaatschap zit bij een onafhankelijke makelaardij, dus deze trend is een heel groot probleem voor ons.

Ik heb een zoon; hij is 25 jaar oud en zit in de branche. Het is heel uitdagend [for Black professionals] om op te staan ​​en te gaan, en als je er echt naar kijkt, is het voor hetzelfde huis dat hij op de markt zet in een zwarte buurt, 20 procent ondergewaardeerd vergeleken met exact hetzelfde huis in een blanke buurt. Dat betekent dat zijn inkomen 20 procent lager is, omdat wij betaald worden op basis van de verkoopprijs.

Dus als je minder betaald krijgt en minder volume genereert, en we hebben een systeem dat wordt gecreëerd om je kansen te ontnemen, dan is dat erg gevaarlijk voor onze sector als geheel. Ik denk dat iedereen die verstand heeft van eerlijke huisvesting en eerlijke praktijken het daar mee eens zal zijn.

Vóór onze oproep heb ik onderzoek gedaan naar de geschiedenis van NAREB en hoe deze is gecreëerd om de leemte op te vullen voor zwarte professionals die buitengesloten waren van NAR. Kunt u iets meer vertellen over de reis van NAREB als organisatie en hoe dit specifiek de zwarte gemeenschap heeft beïnvloed?

In 1947 werden we opgericht op het kernprincipe van democratie op het gebied van huisvesting: iedereen zou de Amerikaanse Droom moeten kunnen verwezenlijken. Het was echter pas na de moord op Dr. Martin Luther King Jr. dat we de Fair Housing Act konden aannemen.

Maar de kloof in het huizenbezit is sindsdien alleen maar groter geworden, en het aantal zwarte huizenbezitters ligt nu ongeveer 30 procent lager dan dat van blanke huizenbezitters.

En NAREB loopt voorop bij het dichten van die kloof, en we zijn gefocust op het aanpakken van vooringenomenheid door middel van technologie. Als de gegevens die in een systeem worden ingevoerd, vertekend zijn, is dat precies wat er uit het systeem zal komen. Kijk maar naar de strijd om het beoordelingssysteem te verbeteren.

Ik ben blij dat je technologie ter sprake hebt gebracht, wat ook dit jaar een belangrijk onderwerp is geweest. Er is een druk tegen datacenters, die voornamelijk zijn gebouwd in gemeenschappen met lagere inkomens en meerderheidsminderheden. AEn dan is er nog de zorg over het opzetten van goede vangrails voor AI-gebruik, vooral omdat bedrijven de technologie in elk onderdeel van de transactie integreren – van het zoeken naar woningen tot het sluiten ervan.

Hoe heeft AI de missie van NAREB beïnvloed om eerlijkheid in technologie te garanderen?

Ik denk dat als we het over eerlijke huisvesting hebben, het soms een beetje ontmoedigend wordt, en we raken een beetje uitgeput omdat het een bewegend doelwit is. Net als je denkt dat je het hebt, verschijnt er nog een uitdaging. Ons thema voor dit jaar is het dichten van de kloof door belangenbehartiging, betaalbaarheid en toegang – en toegang is iets enorms.

We praten over toegang tot kapitaal, maar nu hebben we het zelfs over toegang tot technologiesystemen die worden gebouwd om een ​​bepaald deel van de bevolking uit te sluiten. We hebben het over MLS-toegang, we hebben het over toegang tot eerlijke beoordelingen, wat nog steeds een probleem is, ook al is de schijnwerpers op sociale media hierop afgenomen.

We werken aan beleid om het beoordelingsproces te verbeteren. We reiken voortdurend naar het andere gangpad om er zeker van te zijn dat iedereen hier deel van uitmaakt. Huisvesting is een mensenrechtenkwestie en mag niet partijdig zijn.

Wat vindt u van de ROAD to Housing Act van de 21e eeuw? Over welke delen van het wetsvoorstel bent u bijzonder enthousiast? En welke onderdelen moeten volgens jou worden verbeterd of zelfs verwijderd?

Het wetsvoorstel in zijn geheel is iets dat wij steunen. Het is duidelijk dat het op de markt brengen van meer voorraad ervoor zorgt dat de prijzen kunnen dalen. Een van de grootste uitdagingen waarmee we momenteel te maken hebben is de betaalbaarheid, en gekleurde mensen, met name zwarte mensen, worden in Amerika geconfronteerd met inkomensongelijkheid, waardoor we minder concurrerend zijn voor de woningen die beschikbaar zijn.

Het kunnen vergroten van de voorraad is dus iets waar wij enorm achter staan. Maar we moeten ervoor zorgen dat er toegang is tot die extra inventaris. We maken ons zorgen over de hulp bij aanbetalingen en het helpen van huizenkopers van de eerste generatie bij het navigeren op de markt.

Ik woon in Los Angeles en er zijn zoveel mensen, vooral jonge mensen die net afgestudeerd zijn, alles goed doen en hun eerste huis nog steeds niet kunnen betalen. Of ze worden gedwongen te verhuizen en een of twee uur te pendelen [back to LA].

Het is een echte uitdaging voor alle gezinnen, en we hebben veel werk verzet. We hadden een betaalbare huisvestingsbustour en we waren eigenlijk bij jou in de straat in Tulsa. Veertien procent van de bevolking is zwart, maar zij vormen slechts 8 procent van de hypotheekverstrekkingen. Dat is hetzelfde in Gary, Indiana, en Memphis, Tennessee, plaatsen waar we de meerderheid van de bevolking vertegenwoordigen, maar een achterstand hebben in de toegang tot hypotheken.

Inventarisatie zonder toegang helpt onze gemeenschappen niet.

E-mail Marian McPherson